Vragen best eng zijn. Understatement. Vragen kan doodeng zijn. Met name het vragen om iets voor jezelf. Ik durfde heel lang nooit om iets te vragen. Ging van te voren invullen dat anderen mijn vraag natuurlijk ‘lastig’ zouden vinden. Dat ze het ‘te druk’ zouden hebben. Geen tijd om te helpen.
In Engeland kwam ik een vrouw tegen die met haar man een oude cottage bewoonde tegen de kliffen van Devon aan, kilometers van de bewoonde wereld. Ze hadden geen auto. Zij had zelfs geen rijbewijs.
“Hoe doe je dat?”, vroeg ik haar. “Hoe kom je aan je boodschappen? Hoe zie je je vrienden?”
Je moet hierbij bedenken dat het Engelse platteland een bijzonder fietsonvriendelijk wegennet heeft en de bussen in die streek rijden drie keer per dag langs en niet in het weekend. De dichtst bijzijnde bushalte voor deze vrouw was sowieso 7 kilometer verderop. “Hoe krijg je je kinderen op school?”
“Ik vraag of vrienden me halen en brengen.” Ik was stomverbaasd.
“Durf je dat? Durf je je vrienden om zo’n grote gunst te vragen? Dag in dag uit!”
“Ja hoor. Je moet gewoon bedenken dat ieder mens graag anderen een dienst verleent. Ik weet natuurlijk niet of iemand me wel of niet kan ophalen. Op iedere vraag die ik stel kan ik ‘ja’ of ‘nee’ als antwoord krijgen. Maar als ik voor een ander vast ‘nee’ antwoord, dan ontneem ik die persoon bij voorbaat al de kans om een dienst te verlenen. En dat wil ik niet op mijn geweten hebben.”
Durf dus vrij te vragen. De meeste mensen geven graag. Zeker als ze weten dat ze daar een ander echt gelukkig mee kunnen maken. En sta ook open voor de mogelijkheid dat de ander ‘nee’ zegt. Trek je dat niet persoonlijk aan. Er kunnen veel redenen voor een ‘nee’ zijn en die weet je niet. Meestal heeft het niets met jou als persoon te maken, maar met de omstandigheden waar die persoon op dat moment in verkeert.
Volgende keer zal ik een voorbeeld van een uitnodiging laten zien, die gebruikt kan worden om vrienden om een bijdrage voor Mijn blijde Hart te vragen…
