Dobbelsteenspel niet voor kinderen

Het Sinterklaas dobbelsteenspel is razend populair. De eerste keer dat ik ervan hoorde, was toen mijn broer het gespeeld had met een groep vrienden. Hij had nog geen kinderen, ik had nog geen kinderen. En het klonk als dikke pret en een goed alternatief voor een leuke avond als je geen tijd hebt om surprises of gedichten te verzinnen.

Maar toen kwamen de kinderen…

Wat een spelbrekers! Kinderen blijken er helemaal niets aan te vinden als kadootjes worden afgepakt en doorgeschoven. In plaats van een leuke avond zit je ineens met een stel boze of diep verdrietige kleuters hard je best te doen het alsnog gezellig te maken.

Je kunt er een hele berg opvoedkunde tegenaan gooien en vinden dat ze zich niet moeten aanstellen (“Doe niet zo onsportief. Het is maar een spel!”) of ze proberen gerust te stellen (“Na afloop zorgen we met z’n allen dat je toch het kadootje krijgt wat je leuk vindt.”). Maar feitelijk heb je zelf de avond gewoon verpest door het dobbelsteenspel in huis te halen.

Waarom werkt het dobbelsteenspel niet met kinderen?

Kinderen zijn er neurologisch nog niet aan toe. (Ik heb het nu over kinderen op de basisschool, dus niet alleen peuters en kleuters.) Het heeft te maken met o.a. hun tijdbeleving, hun bewustzijn van zichzelf en de ander en hun empathisch vermogen. Hoe sterk ieder van deze factoren een rol speelt, hangt van de leeftijd af. En daar zitten individueel ook nog verschillen tussen; het ene kind kan zich eerder inleven in een ander en sommigen leren het nooit.

Een kind wat zich bezeert, zal in het moment helemaal opgaan in de pijn die het voelt. Een kadootje wat afgepakt wordt, is ook pijnlijk. Je had iets, het was van jou en nu moet je het zomaar, alleen omdat een stomme dobbelsteen dat zegt, aan een ander geven. Als je het kadootje niet leuk vindt, is dat niet zo erg. Maar wat als je je al had zitten verheugen op het moment dat je ermee kon gaan spelen? Die droom is nu ineens in rook opgegaan.

Eerlijk zullen we alles delen?

Jonge kinderen zijn ook nog erg met zichzelf bezig. Dat komt op ons volwassenen nog wel eens egoïstisch over, maar het is gewoon een ontwikkelingsfase. Zie het maar als een tijd waarin ze oefenen met goed voor zichzelf zorgen. Pas als ze dat eenmaal kunnen, dan kunnen ze ook echt voor een ander zorgen. Als een kadootje van hen afgepakt wordt, zal dit in onze ogen tot buitensporig veel drama leiden. En dan verbazen we ons er weer over dat ze tegelijkertijd er geen probleem mee lijken te hebben een soortgelijk drama te veroorzaken als ze iets van broer of zus afpakken.

En dan is er nog het element van rechtvaardigheid. Is het je wel eens opgevallen dat juist kinderen een enorm gevoel hebben voor wat eerlijk is en wat niet? En dan vooral met betrekking tot zichzelf natuurlijk. Met het dobbelsteenspel zijn er altijd mensen die enorm mazzelen. Niet alleen krijgen zij de leukste kadootjes, ze krijgen ook nog eens de meeste. Het is tenslotte een kansspel. Maar… “Het is niet eerlijk!”

En ondertussen zingen we uit volle borst: “Heerlijk avondje is gekomen…”

Sinterklaas hoort een feest te zijn.

Voor iedereen, voor jong en oud. Dus als je kinderen nog op de basisschool zitten, doe jezelf en je kinderen een lol: stel het dobbelsteenspel nog even uit tot ze wat ouder zijn!

Plaats een reactie

Je email zal nimmer op deze site vertoond worden, noch met anderen gedeeld. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

*
*