Waarschijnlijk heb je ook al ideeën over hoe jouw bijdrage aan de liefde, blijdschap en geluk in het leven van je vriend of vriendin eruit gaat zien. En je staat te trappelen om aan de slag te gaan! Als dit inderdaad het geval is, wil ik je niet langer ophouden.

Nog een laatste opmerking over het ontvangen van complimenten…

Iemand die zich erg onzeker voelt over zichzelf en wat anderen over hem of haar denken, kan zich zelfs bij het krijgen van een compliment beoordeeld voelen. En oordelen is niet wat je wilt. Een vriend van mij verwoordde het als volgt:

Wanneer je oordeelt over iemand van wie je houdt, stop je je liefde in een doosje. De deksel gaat erop en het doosje verdwijnt op een plank. Ware liefde schept ruimte en vrijheid om te mogen zijn wie je werkelijk bent. Alleen dan kun je bloeien.

Hou dit in je achterhoofd als je je boodschappen schrijft. Hou verder je focus op je hart en vertrouw er op: alles komt goed!

Als je dat ook zo voelt, vraag je dan eens af wat jouw reactie zou zijn, wanneer een vriend jou met dit bijzondere verzoek zou benaderen. Zou je het fijn vinden om iets bij te kunnen dragen aan het blijde hart van jouw vrienden? En kun je je voorstellen dat zij misschien hetzelfde voor jou willen doen?

Zo niet, vul Mijn blijde Hart dan zelf met teksten uit kaarten en brieven die je gestuurd worden.

Toen ik mijn eerste boek maakte, had ik weinig vrienden in de buurt en daarom is de inhoud ervan uiteindelijk een mix geworden van kopieën uit hun brieven en kaarten en een aantal directe bijdragen. Geen enkele pagina heeft echter ooit uit zijn uitwerking gemist!

Hoe je het uiteindelijk ook aanpakt, het is mijn wens dat je uiteindelijk net als ik een boek zult bezitten, wat je ogen laat stralen en je hart doet zingen. Iedere keer dat je het openslaat.

Je snapt natuurlijk wel dat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar alle verschillende varianten die op Mijn blijde Hart gaan ontstaan en hoe het effect hiervan op jou is. Hou me op de hoogte!

Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn. Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn. Het is ons licht, niet onze schaduw, wat ons het meest beangstigt.

We vragen onszelf: wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch? Maar, wie ben jij om dat niet te zijn? Je bent een kind van God. Je onbelangrijk voordoen, bewijst de wereld geen dienst. Er is niets verlichts aan je klein maken, opdat andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.

We zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen. We zijn geboren om de glorie van God, die in ons is, te openbaren. Die is niet slechts in sommigen van ons – die is in iedereen!

Als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen. Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

Marianne Williamson in A Return to Love

Aldus Neale Donald Walsch in ‘Een ongewoon gesprek met God’.

Wij leven in een wereld waarin alles en iedereen met elkaar verbonden is. De mystici van weleer zeiden het al eeuwen. De wetenschappers van nu kunnen het bewijzen. Alleen gedragen we ons nog massaal alsof we allemaal enkelingen zijn.

Maar alles wat je voor jezelf doet, doe je voor een ander. En alles wat je voor een ander doet, doe je voor jezelf. Dit is zo omdat jij en de ander één zijn.

Vanuit deze gedachte komt de suggestie om jezelf op de eerste plaats te stellen. En vervolgens bij alles wat je denkt of doet je af te vragen wat het hoogste ‘goed’ is dat je voor jezelf kunt doen.

Om dit te kunnen, zul je jezelf moeten accepteren. Je zult je eigen beste vriend moeten zijn. Je zult je moeten herinneren wie je in werkelijkheid bent: een pracht van een mens die niets dan liefde verdient en waar je niet anders dan uitzinnig van kunt houden.

Dat is voor de meesten van ons verre van gemakkelijk. Als je je bewust zou zijn van alle gedachten die op een dag door je hoofd gaan, dan zou je je kapot schrikken van alle lelijke dingen die je jezelf voortdurend wijsmaakt. Dat je niet mooi genoeg bent, niet slim genoeg, niet waard genoeg, niet aantrekkelijk genoeg, niet liefdevol genoeg, niet verantwoordelijk genoeg. ’t Is ergens misschien maar goed dat 90% van deze boodschappen niet bewust door je genoteerd worden, want als je jezelf dan zo hoort praten, kun je bijna niet anders dan jezelf maar snel opknopen. Wie zit er nou op zo’n mislukking te wachten?

Herken je dit?

Het wordt nog triester: je staat hierin namelijk niet alleen. Je meeste vrienden doen precies hetzelfde. Voortdurend halen ze zichzelf naar beneden.

Maar je zou er niet aan moeten denken dat ze massaal het bijltje erbij neergooien. Want jij houdt van ze. Jij ziet hoe mooi ze werkelijk zijn.

En weet je wat nou zo fijn is: omgekeerd zien ze dat ook van jou!

Kook wat rijst (of doe de proef nadat je rijst hebt overgehouden van een maaltijd). Verdeel de rijst over twee brandschone jampotjes - je zou ze van te voren kunnen uitkoken. Kook de deksels dan mee. Op het ene potje plak je een sticker met de tekst ‘Ik hou van je’ en op de andere een sticker met de tekst ‘Ik haat je’.

Die potjes zet je ergens in je keuken. Dagelijks pak je ze op terwijl je de geschreven tekst hardop uitspreekt. Gooi lekker veel emotie in je stem, dan werkt het des te beter. Na een paar weken heb je een potje met gezonde kleurrijke schimmelvorming op de rijst en een potje met vieze zwarte wegrottende rijst.

Een paar jaar geleden heeft deze proef in het tijdschrift Educare gestaan, met een oproep aan de lezers deze thuis uit te voeren en de resultaten aan de redactie te sturen. Unaniem werd gemeld dat de proef uitpakte zoals beloofd. Een familie had een eigen variant op deze proef bedacht: op het ene potje kwam een sticker met ‘Harry Potter’, op de andere stond ‘Voldemort’. Hier werd niet nog extra tegen de potjes gesproken, maar het resultaat was hetzelfde!

Natuurlijk zul je geen Voldemortachtige teksten uitbraken wanneer je vanuit je coherente hart een pagina gaat vullen in Mijn blijde Hart. Maar het is een boeiend gegeven en dat wilde ik je niet onthouden!